hm ik heb dus nu een brief van een jongen uit een land met een oe -ik vergat welk- en er staan allemaal ervaringen van hem in. vervelende ervaringen. dat zijn medestudenten zijn bijbel stalen en dat hij verkeerde muziek luistert en mishandeling. en ik weet niet zo heel goed wat ik er mee aan moet. niets liever dan hem hoopgevende woorden terug sturen maar ik voel me niet echt in die positie. men stuurt kraanvogels en bloemen en vreemde tekeningen naar eenzame mensen, niet naar hem. help. alsjullieblieft
Hij wilde zijn vleugels ten hemel heffen, maar hij kon ze niet meer optillen. Hij rolde omver en bleef op zijn rug liggen. Ik ben heel vrolijk dacht hij. Ik tsjirp, ik dans, kijk maar… Maar niemand zag hoe hij daar in een kleine poel van tranen in het zonlicht lag.
“
| — | Toon tellegen |
kink, ich bi zoe duuzelig wie u kuuke.
op ze mestreechs. dèh. en murrige krieg ich un schpútje. erme ich.
plantjes, zei hij. gewoon plantjes. jij hebt toch ook plantjes op je kamer? ik geef ze tenminste geen ijsthee the drinken.
en ze waren allemaal zo lief. behalve die blonde wat haar armen over elkaar slaat maar de rest was allemaal zoooo lief.
ik denk dat er te weinig saaie mensen zijn. Er zouden meer saaie mensen gemaakt moeten worden met saaie hoofden die alles nuchter zouden zien en me daar in mee zouden slepen, constant verbeteren zoals ouders dat vroeger deden. je kunt daar geen boomhut bouwen kind dat breekt.
nu zijn er luchtkastelen in gedachten en ik kan er niet meer zo goed mee omgaan, omdat iedereen zomaar in mijn kindhoofd wroet
